Zijspanteam La' Pral

Dutch sidecar motocross team

In memoriam Ad de Groot

* 30 juli 1948 - † 18 juni 2016

Als men La' Pral zegt, zegt men eigenlijk Ad de Groot. In 2016 moesten wij tot ons groot verdriet afscheid nemen van onze teammanager, crossmaat, vriend en drijvende kracht achter het La' Pral team Ad de Groot.
Ad was in hart en nieren een echte zijspancross fanaat. Ad was een bekende in de crosswereld en was bij velen crossliefhebbers een geliefd persoon. Sinds zijn zestienjarige leeftijd was Ad betrokken bij de motorcross sport. Na negen jaar solo te hebben gereden stapte Ad over naar de zijspancross. Hij reed bij de N.M.B., M.O.N. en de K.N.M.V. met o.a. Martin van Genderen en Nico den Heijer. In 1992 stopte Ad als actief rijder en ging zich verder bezig houden als monteur en teammanager van Patricia Klijn. Patricia was jaren Ad's monteur geweest en in 1992 draaide hij de rollen dus om. Patricia staat bekend dat zij tot in het verre verleden alles bij houdt aangaande de zijspancross. Vele foto's en verhalen verzamelde zij in de loop der jaren en dus ook over haar crossmaat Ad. Om de herinnering aan Ad levend te houden hebben we deze pagina gemaakt. 

Het slecht nieuws bericht
Begin 2016 melde Ad zich bij zijn huisarts, binnen een week was er duidelijkheid, Ad zou de strijd verliezen. Sterker nog er werd hem niet eens een strijd gegund. Iedereen was verschrikkelijk aangeslagen. Voor de buitenwereld toonde Ad zich een groot en moedig man. Zijn grootste zorg was zijn vrouw Tilly, die door haar gezondheid van een rolstoel afhankelijk is. Ad ging gewoon verder met zijn dagelijkse dingen, sleutelen aan de crossmotor. Sommige mensen bezochte Ad nog een keer, andere deden dat meerdere malen. Er waren er ook die hem ontweken, dat deed hem veel verdriet maar hij begreep het wel. Naar elke crosswedstrijd leefde hij toe, het leek wel of hij hier kracht uit putte. Tot het einde ging hij mee naar de wedstrijden, tot het einde leefde hij voor de cross. Ad regelde zelf zijn uitvaart samen met Tilly, ontwerpte de rouwkaart, koos de muziek, het moest hoe hij het wilde. Op zaterdag 18 juni 2016 overleed Ad op 67 jarige leeftijd in het bijzijn van zijn vrouw Tilly, Patricia en naaste familie.

Groot was zijn vriendschap
Groot het verdriet
Mooi de herinneringen
die hij achter liet


Er was één minuut stilte voor Ad bij de CZC in Hummelo en een eerbetoon van zijspannen tijdens de uitvaart bij het crematorium.

 
Onderstaand één van de vier powerpoints presentaties die tijdens de crematie werden afgespeeld "Ad -'s crossleven in vogelvlucht"

Het complete cross leven van Ad

Zoals gezegd begon Ad zijn cross carrière op 16 jarige leeftijd met een zelf omgebouwde Kreidler 50cc. Samen met Walter Budgen, Leen Kouwfeld en Nico Sterk richten hij de MC Bobine op in Gorinchem. Eén jaar later kocht hij een Verli (Versluis/Liefhebber) Kreidler. Hier reed hij regiowedstrijden mee bij o.a. de Vrije Uitlaat in Heukelum en de MC Bougie in Arkel. Toen werd het tijd voor een 150cc. CZ, waarmee in de zelfbouwklasse reed. Met deze CZ ging het in 1967 goed mis. Ad was 19 jaar en rijdend bij de MC Bobine werd hij op de springschans door een windvlaag omver geblazen. Hij kwam zodanig terecht dat hij zijn schouderblad verbrijzelde. Door dit ongeval kon Ad twee jaar niet rijden.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kon en Ad schafte weer een crossmotor aan, dit keer een Bultaco 250cc. Van de Bultaco ging hij vervolgens naar een Husqvarna 500cc. en daar is nog een leuke anekdote van. Ze gingen namelijk altijd met een groepje naar de wedstrijden en er werd altijd 's-ochtends voor de wedstrijd nog druk gesleuteld met de hele ploeg. Vervolgens opladen die handel en dan op weg naar de cross. Ad had al een paar keer naar zijn motor gekeken en vond hem een beetje kaal. Op de plaats van bestemming aangekomen, omkleden en direct trainen. Ad starten zijn Husky en kwam er toen pas achter waarom hij zijn motor in eerste instantie een beetje kaal vond, ze waren de uitlaat vergeten.

In 1974 stopte Ad met crossen, hij wilde zijn grote liefde Tilly trouwen. Er moest dus gespaard worden voor de inrichting en verbouwing van het huis. In 1975 was het dan zover, Ad trouwde met zijn mooie Tilly van Rossum. In 1976 werd Ad weer besmet met het crossvirus door Martin van Genderen. Op aanraden van Martin kocht Ad een Norton Wasp zijspan van Jaap Koster en ging wedstrijd rijden bij de N.M.B. Zijn buurman Kees Driesprong werd zijn bakkenist. Ad had een keer of zes getraind met Kees toen ze vervolgens in de eerste wedstrijd en eerste bocht over de kop vlogen. Kees was die dag gelijk genezen en bij de volgende wedstrijd gaf hij er definitief de brui aan. Kees opvolger was Jaco van Driel die voortaan het bakkie zou bemannen. In 1976 kwamen ook de gezusters Klijn, Patricia en Annemarie het team versterken. Patricia hielp al snel mee met sleutelen ze had per slot van rekening een opleiding tot automonteur gevolgd. De eerste wedstrijd van Ad en Jaco was op 7 augustus 1976 in Arkel. Na deze wedstrijd kregen ze van de familie Klijn een aanmoedigingsprijs die werd uitgereikt door Henk Gaikhorst van de MC Bougie.

In 1977 werd de firma Gaikhorst shirtsponsor en schafte Ad een andere zijspan aan. Het werd een EML Yamaha die Ad en Patricia bij Henk Verstegen gingen ophalen, het was het ex span van Adriaan van de Leest. Het oude span zou worden ingeruild en we hadden hem dus netjes gepoetst. Toen we bij Verstegen aan kwamen zei hij "gooi hem maar daar op die hoop"  al ons poetswerk was dus voor niet geweest. Maar wat een berg oude spannen stonden daar waar niet meer naar om gekeken werd. Met Jaco heeft Ad het seizoen 1977 bijna helemaal volbracht. Maar in september kreeg Jaco verkering en stopte hij er mee. Patricia nam even de honneurs waar, in Arkel ging dat nog wel.
Aangezien in deze tijd de wedstrijden bijna over het hele jaren waren uitgesmeerd moest er toch weer een vervangende bakkenist komen. Die vonden we in Ad Groenendaal, hij was bereid het seizoen van 1977 met Ad af te maken. Maar in 1978, Ad was weer op zoek naar een andere bakkenist, werd hij gebeld door Ad Aarle. Hij zei weleens bij Bakens in de bak te hebben gestaan en Ad ging de uitdaging aan. Ad kocht een EML bij Winkelhuis en Ben Snijders stelde de Yamaha af. Op naar Nistelrode op 19 februari 1978, een wedstrijd die we nooit meer zullen vergeten. Ad verbrijzelde hier zijn elleboog en brak zijn enkel. Dit kwam omdat Ad Aarle in een rechtse bocht achterop ging zitten en ze toen tegen een boom klapte. Seizoen 1978 was hiermee voorbij en de rest van het seizoen bleef het bij kijken.
Gelukkig hadden ze in het Dijkzicht ziekenhuis een prima job geleverd, zijn elleboog was zo goed als genezen maar zijn enkel moest opnieuw worden gebroken, want die zat niet goed in elkaar.

Toch kriebelde het eind 1978 weer en werd er serieus gezocht naar een nieuwe bakkenist en die werd gevonden in Jasper van der Velden. Maar nu gingen ze wel eerst uitgebreid trainen voordat ze in 1979 weer wedstrijden gingen rijden. Met Jasper heeft Ad het hele seizoen van 1979 bij de N.M.B. gereden. Dit was een heel gezellig jaar omdat Jasper zijn vrouw Wil ook altijd meeging. Maar aan het einde van het seizoen gingen Jasper en Ad toch uit elkaar en kon Ad eindelijk met zijn grote vriend Martin van Genderen gaan rijden. Ad en Martin waren al jaren de beste maatjes en Martin was al bakkenist voor dat Ad zijspan ging rijden. Martin stond o.a. in de bak bij Walter Budgen, Jaap Koster, Ben Snijder en Dirk van Zanten. Ad en Martin hebben twee seizoenen samen gereden in 1980 bij de N.M.B, en in 1981 ook deels bij de B.L.B. Voordat ze samen gingen rijden werd er eerst een nieuw zijspan besteld bij Cor de Biggelaar en het Yamaha blok werd ge-fine tuned. Patricia mocht de kleur uit kizen en koos voor wit. Cor zei "wie neeemt er nu een witte crossmotor". Maar één jaar later reed hij zelf ook met een witte. Eind 1981 op precies te zijn trouwde Martin met Willy Kooiman en stopte hij met bakken. Martin werd opgevolgd door Nico de Heijer, Ad en Nico begonnen direct met trainen. In 1982 gingen ze wedstrijden rijden bij de N.M.B. en de B.LB. Het ging zo goed dat ze eind 1982 ook nog een startbewijs bij de M.O.N. namen. In 1982 kregen ze ook vaste supporters erbij. Ad zijn buren Hans en Ria Viveen en Anita Molendijk gingen voortaan elke wedstrijd mee. In het begin van het seizoen moest Nico in eens even op vakantie, een andere bak bezoeken zeg maar. Nico werd tijdelijk vervangen door ene Peter maar die kwam de tweede wedstrijd al niet meer opdagen.

Op 12 mei 1983 was Nico weer van de partij en gingen ze weer als vanouds. Eind van dat seizoen maakte Ad en Nico in goed overleg een einde aan hun samenwerking en ging Ad weer rijden met Martin, nu ging ook Willy mee naar de wedstrijden. In het seizoen 1984 werd er overgestapt naar de K.N.M.V. omdat Martin dit graag wilde en er werd nog steeds gereden met een Yamaha EML die dit keer bij Bulsink vandaan kwam. Ook in dat jaar ging de vaste ploeg mee naar de wedstrijden en deze werd steeds groter. René van Heiningen was erbij gekomen maar ook Ad zijn broer Kees was vaak van de partij. Toch stopte Martin er eind van het seizoen 1985 er weer mee en ging verder in de motorsport als teammanager van diversen solo rijders zoals Dave Strijbos, John van de Berk en Erik Stuurman. In 1986 ging Ad weer met Nico rijden en bleven bij de K.M.N.V. maar dit keer met een tweetakt motor. Martin had er nog wel voor gezorgd dat Ad de solo motor van Leo Combee kon kopen, een Honda waar Leo de Veronica strandrace mee had gewonnen en kocht een EML kit via Egbert de Boer.

Ook in 1987 reden Ad en Nico samen bij de K.M.N.V. en het was wederom een geslaagd jaar tot laatste wedstrijd. Deze werd al een paar jaar in Assen verreden maar tijdens de start in de eerste manche ging het fout. Ze gingen over de kop en Nico kwam onder het zijspan terecht dat op zijn kop lag, Ad kreeg vervolgens het hele veld over hem heen. In de jaren dat Ad croste  is hij er maar weinig vanaf gegaan, maar als hij er af ging was het meestal wel goed raak. Hij had nu zo'n beetje alles gekneusd, heup, borstkas, ribben, enz.. Patricia reed er ook en stelde hem voor om maar direct naar huis te gaan. Ad vond dat niet nodig en ging wel in de bus liggen tot de wedstrijd was afgelopen. Het geen achteraf toch niet zo goed idee bleek te zijn. Thuis gekomen was er een halfuur nodig om hem vanuit de bus het huis in te krijgen. Alles deed hem pijn en hij zei tegen zijn vrouw Tilly "ik cross nooit meer". Ad en Nico gingen vervolgens in goed overleg weer hun eigen weg en Nico ging in de bak bij Peter van Leeuwen. Ad herstelde en kreeg al snel weer de kriebels, dus in het nieuwe seizoen 1988 werd besloten dat Ad met Jaap Bakker zou gaan rijden. Jaap was op dat moment bakkenist van Patricia, maar die vond het belangrijkers dat Ad reed en dan kon zij altijd nog gaan sleutelen. Jaap moest wel even wennen aan het snelheidsverschil maar het ging steeds beter. Tot dat ook Jaap verkering kreeg en het bakkenisten vaarwel zei. 
In 1989 besloot Ad een quad aan te schaffen hij was het gedoe met al die bakkenisten en hun verkering wel een beetje zat. Wel ging hij mee naar de wedstrijden waar Patricia inmiddels met haar bakkenist Loes reed en sleutelde vervolgens aan hun span.

Groot was de verrassing in 1990 toen hij samen met René stiekem toch weer een zijspan was gaan halen bij Heli motors. Patricia kwam haar pakhuis in en daar stond hij, een Zabel EML, een ex zijspan van Herman van Lit. Zijn nieuwe bakkenist werd vervolgens Carel Overes. Carel was een bakkenist met veel ervaring en het klikte dan ook meteen tussen hem en Ad. Ook deze keer werd er gekozen voor de K.N.M.V. Ook met Carel heeft Ad twee jaar gereden. Ad kocht in 1992 weer een ander zijspan om verder met Carel te rijden. Toen het zijspan er twee weken was besloot Carel te stoppen met rijden. Voor Ad was dit zo'n grote teleurstelling dat hij voorgoed stopten met zijspan rijden. Nu dat Ad gestopt was met rijden ging hij verder als monteur en teammanager van Patricia, het team La' Pral dus.

De eerste jaren reed Patricia nog bij de K.N.M.V. maar nu alweer heel wat jaartjes bij de M.O.N. Met René deed hij samen sleutelen, bouwde zijspannen voor Patricia, hield de boel bij elkaar en regelde alles en hij verzon zelfs indertijd de naam van het team. Een groot cross man, een grote vriend, en voor Patricia de held van haar team, haar grote steun en toeverlaat. Tot zijn dood was Ad de drijvende kracht achter het team van Patricia en zonder Ad zal het nooit, maar dan ook nooit meer hetzelfde zijn.